Veel sterker dan andere jaren voelt vandaag als het einde van een jaar, als het einde van een tijdperk. Traditioneel blik je op Oudjaarsdag terug op het jaar dat achter je ligt, op de mooie dingen die hebben plaatsgevonden en op de momenten die misschien wat minder waren. Maar wanneer is een jaar je mooiste jaar tot nu toe? En wanneer het slechtste?

Vanochtend las ik mijn Instagram-post van 31 december 2016 terug: “Nu even geen terugblik op hoe mooi 2016 had moeten zijn en geen vooruitblik op hoe geweldig 2017 gaat worden.” Alsof ik toen, in het jaar dat ik getrouwd was met mijn grote liefde en na de kerst waarin ik mijn huwelijk al tussen mijn vingers door voelde glippen, al wist dat 2017 geen geweldig jaar ging worden. En dat bleek een understatement.

Mijn allerliefste oma overleed in februari en drie dagen voor haar begrafenis vertelde mijn liefde dat hij wilde scheiden, na vijf maanden getrouwd te zijn geweest. Ik moest ons prachtige huis in Utrecht verlaten en voor de tweede keer in een jaar verhuizen. Ik stortte in, zat twee maanden ziek thuis en ben nu nog steeds niet volledig aan het werk. Ik zat in de allerdiepste dalen die ik ooit in mijn leven gekend heb en mijn depressie haalde het allerslechtste en het allerdonkerste in me naar boven. De zomer vormde het absolute dieptepunt en het voelde alsof er nooit meer een licht zou gaan schijnen.

Als ik aan afgelopen jaar terugdenk, is het zonder twijfel het allerzwaarste jaar van mijn leven geweest. Mijn leven spatte uiteen en ik heb de stukjes nog steeds niet allemaal verzameld.

Maar als ik aan afgelopen jaar terugdenk, denk ik ook aan de prachtige begrafenis die we mijn oma gaven (met als topstukken – naar haar eigen wens – een door mijn neefje gemaakte videoclip van clubliederen en doelpunten van Roda JC en als afsluiter “Always Look on the Bright Side of Life” van Monty Python); aan alle liefde en steun die ik van mijn familie en vrienden heb gekregen; aan het feit dat ik nu in een prachtig appartement woont vlakbij mijn allerliefste vrienden en het strand; aan mijn vriendinnen die op een trapladder mijn slaapkamermuur staan te schilderen en mijn vrienden die mijn verhuisdozen omhoog slepen; aan het gesprek met mijn schoonbroer in de stromende regen op Lowlands tijdens het fantastische concert van de Editors; aan alle dingen die ik met behulp van therapie over mezelf geleerd heb; aan de vriend die mij in mijn donkerste perioden iedere dag belt om te horen hoe het met me gaat; aan het geweldige concert van Hurts waarbij ik mij voor het eerst echt realiseer dat het beter met me gaat; aan het leren kennen van de twee prachtige babymeisjes van mijn vriendinnen; aan de avonden bij mijn ouders op de bank met de kat op schoot; aan de tien dagen die ik in mijn eentje in New York doorbracht. En vooral: aan het feit dat ik nog steeds sta, en sterker ben dan ooit.

Was 2017 een slecht jaar? Ja, absoluut. Maar tegelijkertijd was het op zijn eigen manier ook het beste jaar van mijn leven. Omdat ik mezelf leerde kennen, mijn vriendschappen zich verdiepten en ik nu weet dat ik alles aan kan.

Voor het eerst in mijn leven heb ik geen grootse plannen, doelen of voornemens voor het nieuwe jaar. Ik laat 2018 gebeuren, over me heen komen en ga genieten van de grote en kleine mooie dingen. Want dat is de belangrijkste les van het afgelopen jaar geweest: Always look on the bright side of life.