Er is weinig dat mij in het leven gelukkiger kan maken dan de herfst. Vanaf het moment dat je eind augustus opeens de herfst in de lucht ruikt, ben ik een gelukkig mens. De kleuren van de bomen, het feit dat Kerstmis er aan komt, Pumpkin Spice Latte bij Starbucks, kruidnootjes in de winkel, eindelijk weer kunnen hardlopen (niets vreselijkers dan hardlopen bij temperaturen boven de tien graden) maar most of all: kou en frisheid. Weg zijn die bedompte zomerdagen met vochtigheid, insecten en een brandende zon. Hallo frisse lucht, blosjes op je wangen en de geur van brandend haardvuur. Het maakt mij niet uit of in de herfst de zon schijnt, of dat de lucht grijs is: zolang de temperaturen maar rond de 10-12 graden liggen, zit ik in mijn winterjas op mijn fiets, de lucht opsnuivend als een cocaïne-verslaafde. De klok een uur terug waardoor het eerder donker is? Yes please, ik houd ervan en avondwandelingen in het donker zijn zo veel fijner.

Menigeen zal dit met opgetrokken wenkbrauwen lezen, terugverlangend naar de lange zomeravonden waarbij tot laat met een biertje op het terras gezeten kon worden. En het is niet dat ik daar niet van houd. Maar weet je, drie, vier avonden daarvan is genoeg. Een dagje op het strand liggen in Valencia deze zomer? Vond ik heerlijk. Voor een dag. Zomerjurkjes kunnen dragen? Prima, maar ik word toch gelukkiger van warme vesten, UGGs en sjaals. Waar andere mensen in de herfst- en wintermaanden juist op vakantie gaan naar een warm en zonnig land, ga ik juist naar het mogelijk nog koudere New York voor tien dagen. Waarom? Omdat er voor mij geen ultiemer herfstgevoel bestaat dan Thanksgiving vieren en wandelen door een oranje Central Park.

Nu zal ik absoluut de laatste zijn die de term ‘depressie’ lichtzinnig gebruikt (dat gebeurt tegenwoordig helaas te vaak), maar ik durf wel te beweren dat ‘zomerdepressie’ op mij van toepassing is. Het feit dat ik in de zomer grotendeels thuis zat, maakte mijn depressie er absoluut niet beter op. Sterker nog, ik durf te stellen dat een van de redenen waarom het nu beter lijkt te gaan met me (naast therapie, medicatie en de honderdduizend dingen die ik doe om me beter te voelen), is dat de zomer voorbij is en het herfst is. Echt, waar andere mensen last hebben van winterdepressies, voel ik me het slechtst in de zomer. Ieder jaar weer.

Alle mensen die de kou nu al zat zijn, gun ik een fijne zonvakantie in een warm land, een bezoekje aan de zonnebank of een goede zomer volgend jaar. Maar ik ga nog even zielsgelukkig snuivend een avondwandeling maken, vierend dat het nog 231 dagen is totdat die vreselijke zomer weer begint.

Reageren?

Post Navigation