Vanochtend las ik een interview in AD Magazine met Martha Visser waarin zij zegt: “Mensen denken bij een depressie nog altijd aan iemand die als een hoopje ellende op de bank ligt en tot niets meer in staat is. Dat kan, maar hoeft helemaal niet zo te zijn. Zo kan ik best gezellig op een terras zitten, om daarna weer helemaal in beslag te worden genomen door dat donkere gevoel”.

En zo is het. Heel veel mensen merken niet aan mij dat ik in een depressie zit, niet op een eerste oogopslag. Ik kan nog steeds vrolijk en spontaan zijn en dankzij een levenslange training in coping mechanismen lach ik veel. Maar dat betekent niet dat het van binnenin niet stormt, dat mijn middenrif zich niet samen knijpt van angst en stress en dat ondanks die lach op mijn gezicht de tranen in mijn ogen branden. En dat als ik inderdaad gezellig op dat terras gezeten heb, ik daarna tot niets meer in staat ben. De bedrijfsarts gaf mij afgelopen week aan het einde van ons gesprek mee: “Lach eens wat minder. Het moet toch dodelijk vermoeiend zijn om iedere keer maar weer dat masker op te zetten?”

Dat masker is echter niet iets wat ik iedere keer weer opzet; het zit eerder vastgeroest op mijn gezicht (à la Leonardo DiCaprio in The Man in the Iron Mask zeg maar). Collega’s en andere mensen die verder van mij afstaan dan mijn allerbeste vrienden zullen weinig merken van mijn depressie. Tijdens de paar uur per week die ik op kantoor ben, doe ik mijn werk (een soort van), heb ik lol met mijn leukste collegaatje en heb ik gezellige niets-aan-de-hand telefoongesprekken met zakenrelaties.

Tijdens deze telefoongesprekken maar ook tijdens de chit-chat bij de koffiemachine (of, in mijn geval, de waterkoker) realiseer ik me ook weer hoe zeer de vraag “Alles goed?” verweven is in het begin van een gesprek. “Hi, alles goed?” “Ja hoor, met jou?” “Druk druk druk”. Hoe vaak herhalen we dit riedeltje niet op een dag? Het lijkt wel voorgeprogrammeerd. Maar hoe oprecht is deze vraag, en, nog veel belangrijker: hoe oprecht is ons antwoord?

Als we deze vraag stellen, willen we dan daadwerkelijk het antwoord weten? Of is het meer een logische toevoeging aan het anders toch wat kale “Hallo” of een variant daarop? Ik betrap mezelf er te vaak op dat ik de vraag stel, zonder dat ik echt bewust wil weten hoe het met de ander gaat, dat ik het antwoord niet eens echt registreer of – nog veel erger – ik al bezig ben de volgende persoon in de groep te begroeten zonder het antwoord van de eerste persoon af te wachten. En ik ben daarin niet alleen. Daarnaast, hoe vaak geven we een oprecht antwoord op de vraag hoe het met ons gaat? Gooien we dan echt al onze zieleroerselen op straat? Zeker niet als het hier niet een beste vriend(in) of familielid betreft.

Ik denk dat weinig mensen zitten te wachten op een oprecht antwoord van mij in de trant van: “Nou, eigenlijk ontzettend klote. Ik heb een depressie, de liefde van mijn leven besloot ons huwelijk na vijf maanden te beëindigen en oh ja, ik kan maar negen uur per week werken. Maar hoe gaat het met jou?”. Zelfs op een slechte dag merk ik dat mijn keel al automatisch de klanken van “Goed” begint te vormen voordat de vraag daadwerkelijk volledig uitgesproken is. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit op een ongelooflijke klote dag een onschuldige vragensteller gebombardeerd heb met al mijn frustraties en irritaties om vervolgens te zeggen: “Maar goed, waarvoor belde je?”.

Trouwens, mocht ik de vraag al oprecht willen beantwoorden, ik zou met de beste wil van de wereld geen goed antwoord kunnen bedenken. Want to be fair, ik weet niet hoe het met me gaat. In ieder geval niet goed, zoveel is duidelijk. Er zijn echter dagen die minder slecht zijn dan andere dagen. Er zijn ook dagen die best ok zijn: waarop ik niet doodmoe ben, waarop ik wel wat prikkels kan verdragen en waarop ik zelfs soms een positieve emotie voel in plaats van numbness of darkness. Maar zelfs zo’n dag zou tijdens mijn pre-depressie periode niet kwalificeren als een goede dag, meer als een ‘meh-dag’.

Misschien moet ik dat masker maar eens definitief losweken. Mensen mogen zien dat het niet goed gaat, hell, ik ben nu eenmaal ziek. Met een gebroken been loop je ook niet gewoon door om te verbergen dat je het hebt. En hey, Leonardo bleek onder dat masker ook best knap, toch?

Reageren?

Post Navigation